Voor nederlandstalige lezers!

I've been taking a writing class in Dutch and we had to write a column this week, so I decided to write about...running! I am so pleased with how it came out (thanks Stefaan for the editing!) that I am posting it here, for anybody who reads this blog and is Dutch-speaking. Enjoy!

Meeloper

Vlaanderen loopt. Gretig zelfs, berichten de kranten. Meer mensen dan ooit beginnen met joggen via de populaire Start to Run programmas: in tien weken je conditie geleidelijk opbouwen totdat je vijf kilometer kan lopen, in één keer.

Ik ben tegen mijn zin ge-Start. Voor de 65ste verjaardag van mijn moeder heeft mijn jongste zus (jawel, de jongste, slankste en sportievste van de vier dochters) iedereen overhaald om met ons moeder een halve marathon samen te lopen. Jammer genoeg heeft iedereen onbesuisd en direct ja gezegd aan haar voorstel.

Ik was altijd allergisch aan sport en zeker aan lopen. Al dat zweten, en die borsten die pijnlijk op en neer zwierden. Het was echt niet mijn ding. Maar geen ontkomen aan: zusjelief had ons allemaal omgepraat en op de koop toe, ingeschreven. Ik wist onmiddellijk dat er heel wat werk aan de winkel zou zijn en dat ik mezelf zou moeten investeren. Ik heb me dus ingeschreven voor een loopprogramma voor beginnelingen en ben dan direct naar de lingeriewinkel een stevige sport BH gaan kopen. Niets beters dan shoppen om op te warmen!

Om mezelf te motiveren om de trainingen vol te houden, heb ik me ook ingeschreven voor een echte 5K wedstrijdloop. Geen betere stok achter de deur dan pure angst. Mijn doel was het hele parcours te kunnen uitdoen zonder kreunen of in ademnood te moeten stoppen en mezelf belachelijk te maken. Geen gemakkelijke opdracht als je het in het begin geen minuut kan uithouden laat staan 5000 meter lopen!

De dag van mijn eerste 5K zal ik nooit vergeten. Ik was bang. Ik wist niet wat ik moest verwachten. Er waren zoveel andere vrouwen die er zo sterk en snel uitzagen. Ik heb me voorgenomen om gewoon mijn best te doen en mijn voeten te blijven verplaatsen. Toen ging het startschot en waren we vertrokken. Na de eerste drie kilometers stond ik versteld van mezelf. Ik kon het! Het ging! En toen ik 33 minuten en 26 seconden later de eindstreep haalde, zag ik knalrood, van fierhied wel te verstaan. Ik was erin geslagd iets te doen dat ik voor mezelf altijd onmogelijk geacht had. Meelopen. Wat een ongeloofelijk gevoel.

Op dat moment ben ik een loopster geworden en ik blijf maar verder doen. Waarom? Verslaving? Niet echt, van allergiën kom je niet zo snel af. Wel omdat die halve marathon vreselijk dichtbij komt en als oudste van de zussen wil ik zeker niet onder doen, omdat ik mij fitter en energieker dan ooit voel, omdat het een uitdaging blijft om het vol te houden, maar vooral omdat ik positiever en zelfzekerder ben geworden en, niet onbelangrijk, omdat er intussen acht kilo minder meeloopt.

En hoewel ik me niet kan inbeelden waarom mensen vrijwillig met zoiets vreselijks beginnen, begrijp ik volkomen al die meelopers in Vlaanderen. Wij lopen omdat wij het kunnen en dat is een zalig gevoel.